قالَ والِدى عليه السلام : وَاللّهِ إنِّى لَاصانِعُ بَعضَ وُلدِى و اجلِسُهُ عَلى فَخِذِى و اكثِرُ لَهُ المَحَبَّةَ ، و اكثِرُ لَهُ الشُّكرَ ، و إنَّ الحَقَّ لِغَيرِهِ مِن وُلدِى ، ولكِن مُحافَظَةً عَلَيهِ مِنهُ و مِن غَيرِهِ ؛ لِئَلّا يَصنَعوا بِهِ ما فَعَلَ بِيوسُفَ إخوَتُهُ . « 1 » پدرم عليه السلام فرمود : " به خدا سوگند ، من نسبت به يكى از فرزندانم تظاهر مىكنم و او را بر زانويم مىنشانم و بسيار به او محبّت مىكنم و بسيار از او تشكّر مىكنم . هر چند حق با فرزند ديگر من است ، ليكن به خاطر حفاظت كردن وى از او و ديگران ، چنين مىكنم تاكارى را كه برادران يوسف با او كردند ، اينان با وى نكنند " . همانطور كه در اين حديث آمده است ، امام باقر عليه السلام براى پيشگيرى از حسادت برخى از فرزندان خود و تبعات سوء آن ، نه تنها نسبت به فرزندى كه بايد بيش از ديگران مورد محبّت او قرار گيرد ، اظهار محبّت نمىكند ؛ بلكه فرزند ديگرى را كه در معرض بيمارىِ حسادت است ، مورد لطف و محبّت قرار مىدهد تا بدين وسيله ، فرزند برتر را از خطر حسادت برادر ، حفظ كند و اين ، درس تربيتىِ مهمّى است براى مربّيان ، بويژه پدران و مادران .

--> ( 1 ) ر . ك : تفسير العيّاشى : ج 2 ص 166 ح 2 .